Je kent hem wel. Die stem in je hoofd die precies weet wanneer hij moet spreken. Als je aan tafel zit. Als je jezelf in de spiegel bekijkt. Als je iets hebt gegeten wat ‘niet mocht’. Hij is er snel, hij is luid en hij klinkt verrassend veel als jijzelf.
Maar hij is het niet.
Een van de moeilijkste dingen in herstel van een eetstoornis is leren onderscheiden welke stem van jou is, en welke van de eetstoornis. Want die twee lopen door elkaar heen op een manier die verwarrend en uitputtend kan zijn. De eetstoornis heeft jouw taal geleerd. Hij klinkt als jouw gedachten, voelt als jouw overtuigingen en doet alsof hij jouw beste belangen voor ogen heeft.
Maar kijk eens goed naar wat hij zegt.
De stem van de eetstoornis praat in regels.
Je mag dit niet. Je moet dat. Als je dit eet, dan. Als je dat laat, dan. Het zijn regels die zich voordoen als logica, als controle, als houvast. En dat is precies waarom ze zo verleidelijk zijn. In een wereld die onvoorspelbaar voelt, biedt de eetstoornis structuur. Zekerheid. Een gevoel van grip.
Alleen is die grip een illusie. Want hoe strakker je de regels volgt, hoe kleiner de wereld wordt. Hoe luider de stem, hoe stiller jij.
Jouw eigen stem klinkt anders.
Die is zachter. Twijfelachtiger. Hij stelt vragen in plaats van regels op te stellen. Hij zegt dingen als: ik ben moe. Ik wil ergens van genieten. Ik mis iets. Ik weet niet precies wat, maar ik mis het. Hij voelt onzeker aan, en juist daarin schuilt iets echts. Want het leven is onzeker. Jij bent onzeker. En dat is niet iets wat opgelost moet worden door een eetstoornis. Dat is iets wat mág zijn.
In herstel leer je die twee stemmen van elkaar te onderscheiden. Niet door de stem van de eetstoornis te bevechten, want dan geef je hem aandacht en daarmee kracht. Maar door steeds vaker te luisteren naar die andere stem. Die stilletjes stem. Die stem die weet.
Dat is geen gemakkelijk proces.
Er zijn dagen dat je niet eens weet welke stem welke is. Dat alles door elkaar loopt en je het gevoel hebt dat je de grip kwijt bent. Dat je niet kunt vertrouwen op je eigen gedachten, laat staan op je gevoel. Die dagen zijn onderdeel van herstel. Ze zijn niet het bewijs dat het niet werkt. Ze zijn het bewijs dat je aan het werk bent.
Want herstel betekent niet dat de stem van de eetstoornis op een dag verdwijnt. Hij kan zachter worden, kleiner, verder weg. Maar het echte herstel zit in het feit dat jij leert wie er aan het woord is. En dat je kiest om niet mee te gaan.
Elke keer dat je een beslissing neemt vanuit jouw eigen waarden, jouw eigen behoeften, jouw eigen wijsheid, versterk je jouw stem. En elke keer dat jij jouw stem een beetje meer vertrouwt, verliest de eetstoornis een beetje meer terrein.
Jouw stem was er altijd al.
Hij lag misschien begraven onder jaren van regels, van schaamte, van overleven. Maar hij is er. Hij spreekt in het verlangen naar verbinding. In het weten dat dit niet alles kan zijn. In het kleine, voorzichtige idee dat het misschien ook anders kan.
Die stem is niet naïef. Hij is niet zwak. Hij is de meest echte versie van jou die er bestaat.
En hij verdient het om gehoord te worden.
Bij BeLeef geloven we dat duurzaam herstel begint bij het leren kennen van jouw eigen stem. In onze behandeling werken we samen met jou aan precies dat: het verschil voelen tussen de eetstoornis en jij. Stap voor stap, in jouw tempo.
Hulp nodig?
Voel je vrij om contact met ons op te nemen, een informatiebijeenkomst bij te wonen of je direct aan te melden voor de behandeling. We staan voor je klaar en helpen je graag!
