Ervaringsverhaal Romy

De weg terug naar Romy

‘Ik heb mijn eigen handleiding opengeslagen en geleerd om te respecteren wat daarin staat’

Toen Romy bij BeLeef terechtkwam, was ze op een punt waarop ze niet meer wilde. Ze was al lange tijd aan het overleven en zag nauwelijks nog plezier of geluk in haar leven. Toch was er iets wat haar ervan weerhield om op te geven. Ze besloot het leven nog één eerlijke kans te geven. Een kans waarbij ze alles zou aankijken, hoe pijnlijk dat soms ook zou zijn.

Wat volgde, was een intensief proces waarin ze niet alleen haar eetstoornis beter leerde begrijpen, maar vooral zichzelf opnieuw ontmoette. "Ik heb mijzelf teruggevonden. Voor het eerst in lange tijd ben ik weer in contact geweest met mezelf."

Alleen nog maar overleven

Voordat Romy bij BeLeef terechtkwam, ging het erg slecht met haar.

"Ik was aan het overleven. Ik zag geen plezier en geluk meer in dingen. Het waren dagen doorkomen met alle coping die daar voor nodig was."

Hulp zoeken vond ze ingewikkeld. Hardop uitspreken dat het niet meer ging, was iets wat ze moeilijk vond. Toch was het op een gegeven moment zover.

"Het hoefde van mij niet meer. Ik wilde gewoon niet meer."

Maar tegelijkertijd kon ze zichzelf niet toestaan om zomaar op te geven. Er was iets wat haar tegenhield.

"Ik kon mezelf niet in de spiegel aankijken en zeggen: je hebt echt alles geprobeerd, het is oké. Want ik wist dat ik een trauma achterhield bij mijn behandelingen."

In een brief die Romy later aan 2025 schreef, keek ze terug op dat moment. Ze had dat jaar haar eigen ‘rock bottom’ leren kennen: het laagste punt in iemands leven, dat soms ook een keerpunt kan worden.

Het was een punt dat ze liever niet had willen meemaken. Maar achteraf zag ze dat ze daar iets had gevonden wat daarvoor ontbrak: de intrinsieke wil om daadwerkelijk iets te veranderen.

"Ik heb besloten om het leven één laatste kans te geven. Een eerlijke kans. De afspraak met mezelf dat ik het nog één keer ga proberen, waarbij ik alles aankijk, hoe pijnlijk en moeilijk dan ook. Want alleen dan zou ik daarna mezelf kunnen aankijken en zeggen: ik heb alles geprobeerd."

‘BeLeef heeft mij uiteindelijk echt gered’

Wanneer Romy terugkijkt op haar start bij BeLeef, merkt ze dat ze eigenlijk iets verrassends voelde.

"Ik had er zin in."

Ze had niet alleen de hoop dat de behandeling zou helpen. Ze voelde ook dat de aanpak van BeLeef aansloot bij wat zij nodig had.

"Voor mij was de aanpak precies wat ik nodig had. BeLeef heeft mij uiteindelijk echt gered."

In het begin vond ze het soms nog moeilijk om te geloven dat het echt anders kon. Maar gaandeweg werd één ding steeds belangrijker: het gevoel dat ze het niet alleen hoefde te doen.

"De therapeuten staan naast je en niet tegenover je. Er was geen gevoel van politieagenten of een machtsverhouding. Het waren gewoon mensen die er waren en die mij verder wilden helpen."

Dat maakte een groot verschil.

Ook het feit dat sommige therapeuten zelf bij BeLeef behandeld waren geweest, hielp haar om vertrouwen te krijgen in het proces. Sommige opdrachten en therapieën waren allesbehalve makkelijk.

"Op het moment zelf begreep ik lang niet altijd waarom ik iets moest doen. Maar ik kon mezelf eraan herinneren: zij hebben dit ook gedaan. Zij hebben dit ook meegemaakt. Ze zitten hier niet om mij te pesten."

Daardoor lukte het haar beter om zich eraan over te geven.

Achteraf begrijpt Romy de opbouw van het programma veel beter. Ze denkt dat ze eerst heel diep moest gaan en veel onder ogen moest komen, ook dingen waarvan ze zelf nog niet wist dat ze er waren.

"Om vervolgens mezelf zo terug te vinden."

Een plek waar alles er mocht zijn

Niet alleen de begeleiding maakte indruk op Romy. Ook de sfeer en de omgeving in Portugal hebben een belangrijke rol gespeeld.

"De sfeer is heel fijn en huiselijk, waardoor je soms bijna vergat dat je in een kliniek zat."

Er was ruimte voor de zwaarte van het proces, maar ook voor plezier. Zo konden de cliënten soms zelfs klagen dat ze niet genoeg vrije tijd hadden om bij het zwembad te liggen.

"Dan werden we er weer even aan herinnerd dat we natuurlijk gewoon in een klinische opname zaten, haha."

Voor Romy zegt juist dat iets over de sfeer. Naast de moeilijke momenten was er ruimte om te lachen, plezier te maken en gewoon even samen te zijn.

Ook de omgeving zelf betekende veel voor haar.

"Het voelde als een plek waar alles er mocht zijn. Wilde je even schreeuwen, dan kon dat. Wilde je iets gooien, dan kon je met stenen gaan gooien."

De natuur en de ruimte gaven haar mogelijkheden om gevoelens letterlijk kwijt te kunnen.

"De omgeving was erg prettig. Daar verlang ik soms echt nog naar terug, om heel even daar te kunnen zijn."

‘Ik wist niet meer hoe het ooit goed moest komen’

Toch was de behandeling zeker niet alleen maar mooi.

Vooral in de tweede week werd Romy overspoeld door een gevoel van hopeloosheid. Het voelde alsof er geen einde aan kwam.

"Het voelde bijna alsof ik stikte."

Ze wist niet meer hoe het ooit goed moest komen. In haar hoofd was er te veel gebeurd en had ze te veel verpest.

"Ik voelde heel veel schuld naar wat ik iedereen en mijzelf had aangedaan. Hoe kon ik mijzelf het ooit vergeven? Als überhaupt anderen mij het zouden vergeven?"

Ook de toekomst voelde onmogelijk. Ze dacht dat ze nooit meer een ‘normaal’ leven zou kunnen leiden.

In haar dagboek uit Portugal schreef ze:

"Ik wil niet meer. Ik kan het niet meer. Te veel op te lossen, te weinig kracht. Verpest. Moe. Waarom nog? Ik wil rust. Gaat het ooit over?"

De gedachten werden intenser. Ze voelde walging en schaamte en vroeg zich af wie ze eigenlijk nog was.

"Gedachtes worden erger, extremer, intenser, maar vooral realistischer. Hoort dit bij het proces? Moet ik het inderdaad maar uitzitten?"

Op dat moment kon Romy weinig anders dan proberen te blijven.

"Voor nu kan ik niks. Dus proberen we maar wat hun zeggen. Het gevoel er laten zijn en ermee zitten. Wachten, wachten, wachten…"

De dag waarop alles veranderde

En toen kwam week drie.

Romy blijft het bijzonder vinden om over dat moment te vertellen, omdat er voor haar echt één specifieke dag was waarop iets veranderde.

De dagen daarvoor waren zwaar geweest. Maar tijdens de opdracht Ik volg mijn eigen weg gebeurde er iets wat ze niet had verwacht.

"Voor het eerst in hele lange tijd stond ik weer echt in contact met mijzelf. En vooral met het kleine meisje in mij."

Door de opdrachten van die dag voelde ze iets wat ze al heel lang niet meer had gevoeld. Iets waarvan ze bijna vergeten was dat het bestond.

Vrijheid. Speelsheid. Geluk. Mogelijkheden. Positiviteit. Enthousiasme. Creativiteit.

Lichtheid.

"Ik voelde mij eindelijk weer in mijn lichaam aanwezig. Ik voelde weer… toekomst."

Die dag ging ze samen met haar ‘mini-Romy’ op pad. Ze klom over stenen muren, liep door struiken en ging op plekken waar ze eigenlijk niet mocht komen.

Precies dat maakte de ervaring zo bijzonder.

In haar dagboek schreef ze voorafgaand aan de opdracht:

"Ik heb zin om op avontuur te gaan. Ik voel me vrolijk, heb er zin in. Ik ben benieuwd wat me te wachten staat en ik heb zin om even ‘stout’ te doen. En eerlijk gezegd om met kleine Romy op pad te gaan."

Later die dag schreef ze over de boomhut waar ze terechtkwam.

"Als kind klimde ik overal op en in en maakte speciale boomhutten met parcours. Hier kon ik ook uren over dromen."

Ze voelde zich dicht bij haar familie, maar vooral dicht bij zichzelf.

"Ik neem mijn enthousiasme, speelsheid, avontuurlijkheid, nieuwsgierigheid en het soms even niet helemaal volgens de regels doen mee met mij. En natuurlijk mini mij."

Aan het einde van de dag wist ze wat ze wilde meenemen.

"Ik moet op mijn intuïtie afgaan en het kleine meisje in mij meenemen en eigenlijk de weg laten leiden. Want zij voelt waar ik hoor te zijn."

Het eten was niet het probleem

Een belangrijk inzicht kwam voor Romy voort uit de manier waarop er bij BeLeef naar haar eetstoornis werd gekeken.

Eerder voelde het voor haar soms alsof er een politieagent tegenover haar stond die zei: je moet dit opeten.

Bij BeLeef werd een andere vraag gesteld.

"Wat heeft dit product jou aangedaan dat je dit nu niet wilt eten?"

Die vraag zette iets in beweging.

"Die rijst heeft mij helemaal niets aangedaan. Er is iets anders aan de hand."

Langzaam begon Romy te begrijpen dat het eten zelf niet het probleem was. Het gedrag had een betekenis. Het vertelde iets over wat er werkelijk speelde.

Dat inzicht helpt haar nog steeds.

"Soms is het zelfs een mooi signaal dat afgaat: oh, ik weet wat dit betekent. Er is iets. Even een stapje terug, rustig aan en inchecken bij mezelf."

Daarmee veranderde ook haar relatie met de eetstoornis.

De eetstoornis werd bij BeLeef niet alleen gezien als iets wat zo snel mogelijk moest verdwijnen. Er werd ook gekeken naar de functie ervan.

"Er werd begrepen dat het ergens voor had gediend en mij op een bepaalde manier had geholpen om met dingen om te gaan."

Dat maakte het loslaten ervan ingewikkelder. Soms kon de eetstoornis zelfs bijna als een vriend voelen, ook al wist Romy dat die haar uiteindelijk kapotmaakte.

"Dat daar ruimte voor was, en dat je eerlijk kon praten over wat er daadwerkelijk in je hoofd gebeurde, maakte voor mij een groot verschil."

Ze voelde zich daardoor niet veroordeeld om wat ze dacht of voelde.

"Juist daardoor kon ik veel eerlijker zijn en echt gaan kijken naar wat er onder de eetstoornis speelde."

Leren kiezen voor zichzelf

Tijdens haar behandeling kreeg Romy steeds meer inzicht in de patronen die haar jarenlang hadden geholpen om overeind te blijven.

Ze ontdekte oude copingmechanismen en vastgeroeste patronen. En ze leerde dat ze die kon veranderen.

Dat betekende ook dat ze zichzelf opnieuw moest leren kennen.

"Ik begrijp veel beter hoe ik in elkaar zit en hoe ik werk. Ik heb mezelf echt leren kennen."

Ze vergelijkt het met het openen van haar eigen handleiding.

"Ik heb als het ware mijn eigen handleiding opengeslagen en geleerd om ook te respecteren wat daarin staat."

Daarbij veranderde ook haar kijk op haar eigenwaarde.

"Ik zie nu in dat ik waard ben en dat mijn eigenwaarde niet afhangt van een nummertje, uiterlijk of prestatie."

Ze leerde voor zichzelf te kiezen en op zichzelf te vertrouwen. Ze leerde emoties weer toe te laten en ontdekte dat ze er allemaal mochten zijn.

Ook mildheid werd belangrijk.

"Ik heb mildheid en liefde naar mezelf ontwikkeld. En respect en bewondering voor mijn lichaam."

Een van de moeilijkste dingen daarin was misschien wel leren vergeven.

Vooral zichzelf.

"Ik kan mezelf nu aankijken en durf te zeggen: als je anders kon, had je anders gedaan."

Dat betekent niet dat alles wat er is gebeurd ineens goed is. Of dat de gevolgen ervan verdwijnen.

Wel begrijpt Romy nu beter dat ze op dat moment niet meer kon dan wat ze deed.

‘Dik of dun, ik kwam erachter: het maakt helemaal niets uit’

Ook haar kijk op haar lichaam veranderde.

Omdat haar eetstoornis verschillende uitingen heeft gehad, zag haar lichaam er door de jaren heen ook verschillend uit. Uiteindelijk ontdekte Romy iets wat voor haar heel bevrijdend werd.

"Dik of dun, ik kwam erachter: het maakt helemaal niets uit."

Ze had ervaren dat zowel dikker als dunner zijn haar problemen niet oploste.

"Het maakt echt niet uit hoe ik eruitzie. Het lost niks op."

Daardoor verloor haar gewicht en uiterlijk een deel van de macht die het over haar had.

Het was een belangrijk inzicht: haar lichaam hoefde niet eerst aan een bepaalde voorwaarde te voldoen voordat ze mocht leven.

Een nieuwe toekomst

Romy noemt zichzelf inmiddels ‘vrijwel’ hersteld van haar eetstoornis. Het voelt bijna spannend om dat hardop te zeggen.

"Toch waarvoor je hoopt te komen, haha."

Maar tegelijkertijd weet ze dat BeLeef haar veel meer heeft gebracht dan alleen het oplossen van haar eetproblemen.

"Ik heb zo veel inzichten gekregen in mezelf en in wat er allemaal achter die stomme eetstoornis schuilging. Ik had nooit gedacht dat daar zoveel onder zat."

Ook haar trauma kreeg ruimte. Voor het eerst kon ze erkennen wat er was gebeurd en erover praten.

Daarnaast kreeg Romy in 2025 een ADHD-diagnose. Die veranderde niet ineens wie ze was, maar bracht wel veel op zijn plek.

"Ik heb dit jaar voor het eerst pas de handleiding van mijzelf opengeslagen en gerespecteerd wat daarin stond."

Het bracht haar erkenning en vooral meer begrip voor zichzelf.

"Ik heb geleerd in mijn kracht te gaan staan."

En misschien is dat wel wat er uiteindelijk het meest is veranderd.

Romy wil niet per se haar oude leven terug.

"Ik vind het lastig om te zeggen dat ik mijn leven terug heb, want dat is misschien niet helemaal het goede woord. Ik wil mijn oude leven ook niet terug. Daar heb ik juist veel over geleerd."

Wat ze wel terug heeft, is iets wat ze lange tijd niet meer kon zien:

een toekomst.

"Het is meer dat ik weer een toekomst zie en daar nu zelf aan bouw."

Weer thuiskomen bij jezelf

Als Romy terugkijkt op 2025, ziet ze een jaar waarin ze diep moest gaan. Een jaar dat haar op de proef stelde, maar haar ook veel heeft geleerd.

Ze heeft zichzelf teruggevonden.

Ze heeft geleerd dat haar gezondheid ertoe doet. Dat emoties er mogen zijn. Dat ze grenzen heeft en die mag aangeven. Dat haar eigenwaarde niet afhankelijk is van haar uiterlijk, prestaties of een getal.

En misschien vooral dat er onder wat zichtbaar is, zoveel meer kan liggen.

Voor Romy was de eetstoornis nooit alleen maar het eten.

Het was een manier om met iets om te gaan wat lange tijd te moeilijk was om onder ogen te zien.

Door daar ruimte aan te geven, kon ze uiteindelijk dichter bij zichzelf komen.

Niet terug naar wie ze ooit was.

Maar vooruit.

Naar wie ze aan het worden is.

Herken jij je in het verhaal van Romy?
Of denk je dat je zelf last hebt van een eetstoornis? Neem dan vooral contact met ons op. We helpen je graag!