Ervaringsverhaal Lara Post
De stem van Lara
‘Ik hoef niet meer naar de stem van mijn eetstoornis te luisteren’
Na jaren van behandelingen waarin Lara steeds verder vastliep, kwam ze bij BeLeef terecht. Ze was ervan overtuigd dat ze het alleen niet meer kon. Wat begon met de angst om opnieuw in een groep te stappen, werd uiteindelijk een traject waarin ze niet alleen leerde eten, maar vooral zichzelf opnieuw leerde kennen. ‘Mijn eigen stem werd steeds luider.’
Steeds verder vastlopen
Voordat Lara bij BeLeef terechtkwam, had ze al meerdere eetstoornisklinieken gezien. Steeds opnieuw liep ze tegen hetzelfde aan. Ze werd opgenomen, het ging een tijdje beter en uiteindelijk viel ze terug in haar oude patronen. Tot ze bij haar laatste kliniek, Ursula, te horen kreeg dat ze haar klinisch niet meer verder konden helpen.
‘Ze vonden dat ze mij niet meer konden helpen omdat ik niet aankwam en steeds meer aan het sjoemelen was.’
Daarna volgde nog een periode van ambulante zorg. Ook die kwam uiteindelijk tot een einde. De boodschap was duidelijk: Lara werd gezien als chronisch ziek en de hulpverlening wist niet meer wat ze voor haar kon betekenen.
Maar zelf wist Lara dat ze nog niet klaar was.
‘Ik wist dat ik het nog niet zelf kon. Ik had nog steeds heel veel angst voor eten. De porties werden steeds minder en ik ging weer steeds meer overslaan.’
Ze besloot daarom zelf verder te zoeken. Zo kwam ze bij BeLeef terecht.
‘Ik wist dat ik het nog niet zelf kon’
De reden dat Lara opnieuw hulp zocht, was eigenlijk heel helder. Ze wist dat ze zonder begeleiding steeds terugviel.
‘Als ik weer in een nieuwe kliniek was, ging het even goed. Maar na een tijdje viel ik terug in mijn oude patronen: zo min mogelijk eten en zo veel mogelijk sjoemelen.’
Tijdens een informatieavond bij BeLeef merkte ze direct dat de aanpak anders was dan ze gewend was. Er werd niet alleen gekeken naar het eten en het gewicht, maar juist naar de vraag die daaronder lag: waar komt de eetstoornis vandaan? En waarom is die eetstoornis er?
Ook het feit dat veel medewerkers bij BeLeef zelf ervaring hebben met een eetstoornis sprak haar aan.
‘Ik had van tevoren al het idee dat ik veel beter begrepen zou worden.’
Dat bleek voor Lara uiteindelijk een belangrijk onderdeel van haar behandeling.
Een groep die elkaar verder hielp
De stap naar Portugal vond ze spannend. In eerdere klinieken had Lara ervaren dat er binnen groepen veel strijd kon ontstaan rondom eetstoornissen. Ze was bang dat zij zelf opnieuw een trigger voor anderen zou zijn.
‘Ik was bang dat het weer zou gebeuren en dat ik opnieuw paniekaanvallen aan tafel zou krijgen waar iedereen bij zat.’
Maar die angst bleek ongegrond. De groep in Portugal werd juist een belangrijke steun.
‘De sfeer in de groep was motiverend en stimulerend. We wilden elkaar helpen om door de moeilijke momenten heen te komen.’
Ook met haar kamergenoot kreeg Lara een bijzondere band. Wat begon als samen een kamer delen, groeide uit tot een vriendschap.
‘Zij is echt mijn vriendinnetje geworden.’
Voor Lara werd duidelijk dat herstel niet alleen iets was wat ze samen met haar therapeuten deed. Ook de mensen die hetzelfde doormaakten, konden een belangrijke rol spelen.
Niet straffen, maar begrijpen
Wat Lara vooral opviel aan de begeleiding bij BeLeef, was de manier waarop er werd omgegaan met momenten waarop iets niet lukte.
‘De aanpak van de therapeuten was niet straffend, maar helpend. Als iets niet lukte, gingen we kijken naar hoe het de volgende keer wel lukt.’
In eerdere behandelingen was een niet-gelukte maaltijd voor haar vaak aanleiding voor een directe consequentie, zoals een ophoging van haar eetschema. Bij BeLeef werd er volgens Lara eerst gekeken naar wat er op dat moment gebeurde.
Welke gevoelens waren er? Welke emoties speelden mee? En wat had ervoor gezorgd dat iets niet was gelukt?
‘Het ging vooral om open en eerlijk zijn en samen kijken naar wat werkt voor jou als individu.’
Dat verschil maakte voor haar veel uit. Ze hoefde niet te voldoen aan een systeem, maar werd uitgenodigd om zichzelf beter te leren begrijpen.
De angst om aan te komen
Toch waren er momenten waarop Lara het liefst wilde stoppen.
Vooral toen ze daadwerkelijk begon aan te komen, werd het moeilijk. Het gevoel dat ze ‘te dik’ en ‘te veel’ was, werd sterker. Ze wilde terug naar huis en naar de manier waarop ze haar leven jarenlang had ingericht.
Ook binnen de groep kon dat ingewikkeld zijn. Een andere deelnemer mocht op een bepaald moment tien minuten rennen op de binnenplaats. Voor Lara was dat moeilijk om te zien.
‘Ik wilde ook heel graag compenseren. Helemaal toen zij op een gegeven moment naar mij toe kwam om te zeggen dat ze het zo fijn vond dat ze nog even kon gaan rennen na het avondeten.’
De gedachten en drang om terug te vallen waren sterk. Maar deze keer deed Lara iets anders dan voorheen. Ze vertelde haar kamergenoot wat er in haar hoofd speelde. Die moedigde haar aan om het ook met de therapeuten te delen.
En dat deed ze.
Wat er onder de eetstoornis lag
In Portugal kwam Lara steeds dichter bij iets wat veel verder ging dan eten alleen.
Ze ontdekte dat ze zich eigenlijk al haar hele leven alleen had gevoeld.
‘Ik had het gevoel dat ik niet gezien werd door mijn ouders, zussen en vrienden.’
Ze was gewend geraakt om haar eigen grenzen opzij te zetten. Zolang anderen maar tevreden waren, was het goed. Haar eigen verlangens kwamen op de laatste plaats.
‘Ik liet alles en iedereen over mijn eigen grenzen heen gaan, zolang de ander maar tevreden was. Ik luisterde nooit naar mijn eigen verlangens en voelde mij altijd te veel.’
In de huisjes in Portugal kreeg dat gevoel ruimte. Ze hoefde het niet langer weg te duwen.
‘Het eenzame gevoel heb ik daar echt binnen laten komen en dus ook echt gevoeld.’
Dat was confronterend, maar tegelijkertijd een belangrijk onderdeel van haar herstel.
Terug naar huis
Na Portugal begon voor Lara een nieuwe fase. Want wat ze daar had geleerd, moest ze thuis gaan toepassen.
En juist dat bleek moeilijk.
Haar familie was jarenlang gewend geraakt aan de manier waarop ze met Lara en haar eetstoornis omgingen. Maar Lara was veranderd. Ze wilde niet langer dat alles om de eetstoornis draaide.
‘Ze zagen niet Lara staan, maar zagen alleen maar de eetstoornis.’
Dat zorgde ervoor dat ze thuis opnieuw sterk in haar eetstoornis terechtkwam.
Samen met haar therapeut ging ze daarom aan de slag met een belangrijke vraag: wat wil ík eigenlijk?
Ze leerde haar eigen verlangens herkennen. En misschien nog belangrijker: ze leerde die verlangens ook uitspreken.
‘Ik heb geleerd dat ik wel grenzen heb en die ook mag aangeven.’
‘Mijn eigen stem werd steeds luider’
De individuele gesprekken na Portugal bleken voor Lara uiteindelijk misschien wel het belangrijkste onderdeel van haar traject.
‘Toen ben ik mijzelf echt pas gaan leren kennen.’
Langzaam ontstond er iets nieuws. Haar eigen stem werd sterker.
‘Toen we bijna tegen het einde van mijn traject zaten, kreeg ik op een dag opeens het gevoel dat ik het aan het winnen was. Mijn eigen stem werd steeds luider.’
Dat betekende niet dat de stem van de eetstoornis volledig verdwenen was.
Integendeel.
Lara hoort die stem nog regelmatig. Maar haar relatie tot die stem is veranderd.
‘Ik kon altijd heel erg boos worden als ik die stem hoorde. Dan dacht ik: ik kom hier toch nooit meer van af.’
Nu kijkt ze er anders naar.
‘Ik weet nu dat die stem er ook mag zijn. Die heeft mij ook geholpen om te kunnen overleven.’
Daarom hoeft ze de stem niet meer weg te duwen of zichzelf te veroordelen als die er is.
‘Ik heb de eetstoornis niet meer nodig en hoef er niet meer naar te luisteren. Ik mag die stem bedanken dat die er is, en niet boos worden op mezelf dat die stem er na al die jaren nog is.’
Het verschil zit voor haar in één ding: waar ze naar handelt.
‘Als ik maar niet handel naar de stoornisstem, maar naar de gezonde stem. De stem van Lara.’
Steeds meer ruimte voor Lara
Ook in het dagelijks leven merkt Lara dat er dingen zijn veranderd.
Ze neemt niet meer overal haar eigen spullen mee naartoe. Bestek dat voorheen misschien onderdeel was van haar vaste patronen, laat ze thuis. Als ze ergens anders eet, gebruikt ze steeds vaker wat daar beschikbaar is.
Ook met eten probeert ze nieuwe stappen te zetten.
‘Dingen waarvan ik denk dat ik ze lekker vind, probeer ik weer. Soms doe ik een beetje mee met wat de rest eet.’
Maar misschien is de grootste verandering niet eens zichtbaar aan tafel.
Lara kijkt steeds meer naar haar eigen grenzen en verlangens. En ze spreekt die ook uit.
‘Soms nog met een sorry erbij, maar ik spreek het uit.’
Ze durft bovendien steeds meer naar haar naasten te reiken. Naarmate ze meer van zichzelf laat zien, voelt ze zich ook meer gezien.
Herstel betekent niet dat de stem stil is
Voor Lara betekent herstel daarom niet dat alle eetstoornisgedachten voorgoed verdwenen zijn.
Het betekent dat ze er anders mee omgaat.
Ze hoeft niet meer boos op zichzelf te worden wanneer de eetstoornis van zich laat horen. Ze hoeft de stem niet te geloven en hoeft er niet naar te handelen.
Daarvoor in de plaats komt steeds meer ruimte voor haar eigen stem.
Voor haar grenzen. Haar verlangens. Haar voorkeuren. Haar leven.
En juist daarin merkt ze hoeveel er veranderd is.
‘Ik sta flexibeler in het leven. Ik durf meer mijn grenzen aan te geven en luister meer naar waar mijn verlangens liggen. Mijn gezonde stem wordt steeds luider dan mijn stoornisstem en ik luister daar ook steeds vaker echt naar.’
‘Je wordt gezien en begrepen’
Als Lara haar ervaring bij BeLeef in één zin zou moeten samenvatten, hoeft ze niet lang na te denken.
‘Je wordt gezien en begrepen.’
Dat gevoel heeft voor haar een grote rol gespeeld in haar herstel. Niet alleen omdat de therapeuten haar begrepen, maar ook omdat veel van hen vanuit eigen ervaring konden vertellen over herstel.
‘Het gaf hoop om te zien hoe zij nu in het leven stonden. Dat je het echt kan winnen van de stoornis.’
Ook de andere meiden uit haar groep hebben die hoop versterkt. Nog altijd heeft Lara contact met haar kamergenoot uit Portugal. En wanneer het moeilijk is, kunnen de meiden uit de groep elkaar bellen of appen.
‘Zij weten precies waar je doorheen gaat.’
Want hoe graag naasten ook willen begrijpen wat iemand doormaakt, soms lukt dat niet volledig.
‘Je naasten willen je wel graag begrijpen, maar begrijpen je niet altijd. Dat kan het op moeilijke momenten alleen maar lastiger maken.’
Juist daarom is het voor Lara zo waardevol geweest om mensen om zich heen te hebben die niet alleen de eetstoornis zagen, maar ook haar.
Lara.
En steeds meer is zij zelf degene die dat ook doet.
Herken jij je in het verhaal van Lara?
Of denk je dat je zelf last hebt van een eetstoornis? Neem dan vooral contact met ons op. We helpen je graag!
