Ervaringsverhaal Anouska Plas

Anouska Plas over prestatiegerichtheid, vertrouwen en het hervinden van plezier

Toen ik Anouska Plas sprak, viel me direct op hoeveel rust en mildheid er in haar verhaal doorklinken. Ze vertelt open, genuanceerd en met een grote mate van zelfreflectie over een periode waarin haar wereld steeds kleiner werd. Tegelijkertijd spreekt ze met warmte over het proces dat volgde en over de manier waarop ze zichzelf langzaam terugvond.

Binnen BeLeef hebben we haar zien groeien tot iemand die haar enorme discipline, doorzettingsvermogen en kracht niet langer tegen zichzelf gebruikt, maar juist inzet om een leven op te bouwen dat bij haar past. Daar zijn we ongelooflijk trots op. Misschien is dat wel één van de mooiste vormen van herstel: niet jezelf kwijtraken, maar leren dezelfde kwaliteiten op een constructieve manier in te zetten.

^{“Ik voelde mijn wereld steeds kleiner worden.”}

Voordat Anouska bij BeLeef terechtkwam, was ze volledig vastgelopen.

"Ik kon nauwelijks nog aanwezig zijn bij sociale activiteiten door de angst rondom eten. Ik was ontzettend moe, kon niet meer goed sporten en heb uiteindelijk besloten mijn studie tijdelijk stop te zetten. Doordat mijn leven echt ‘on hold’ werd gezet werd ik mij bewust van de ernst van de situatie. Daarvoor ging ik zo vaak over mijn grenzen heen, dat ik de vermoeidheid niet echt voelde."

Wat begon als steeds meer spanning rondom eten, zorgde er langzaam voor dat ze zich steeds verder terugtrok.

"Ik merkte dat ik steeds meer stress opbouwde tijdens sociale activiteiten. Daardoor raakte ik langzaam geïsoleerd."

Terwijl ze op een wachtlijst stond voor hulp, ging haar lichamelijke toestand snel achteruit.

"In januari 2025 heb ik een psilocybine-sessie gedaan. Eigenlijk onder het motto: het is altijd het proberen waard, want er is nu toch niet veel beters. Voor het eerst ervaarde ik echt hoe ziek ik eigenlijk was. Toen wist ik dat herstellen prioriteit nummer één moest worden."

Ze besloot actief op zoek te gaan naar een behandeling waarin ze intensief aan zichzelf kon werken en om haar studie stil te zetten om aan haar herstel te kunnen werken. Dit belangrijke inzicht kreeg ze na de Psilocybine-sessie, waardoor ze besloot bij ons aan te kloppen voor een intake

Ik merkte de vermoeidheid en het niet kunnen sporten pas goed op het moment dat mijn studie wegviel. Doordat mijn leven echt 'on hold' werd gezet begon dit meer op te vallen. Daarvoor liep ik constant zo hard over mijn grenzen heen dat ik de vermoeidheid niet echt voelde.

^{“Ik had meteen door dat ik bij BeLeef op de juiste plek zat”}

Omdat ze nog niet eerder behandeld was, wist Anouska niet goed wat ze kon verwachten.

"Na de kennismakingsbijeenkomst had ik wel meteen het idee dat ik op de juiste plek zat. Een plek waar ik begrepen zou worden en waar ruimte was om aan mijn mentale gezondheid te werken."

Dat gevoel bleek te kloppen.

"Ik heb de behandeling echt als heel fijn ervaren. Er werd veel gekeken naar wie ik ben, waar ik naartoe wil en wat mij in de weg staat om dat te bereiken."

Wat haar vooral opviel, was dat de eetstoornis niet werd gezien als het probleem, maar als een signaal.

"Je werd niet afgestraft voor het hebben van een eetstoornis, maar juist ondersteund om op een andere manier met moeilijke dingen om te gaan."

Ook de persoonlijke benadering maakte veel indruk.

"Vanaf het opstellen van het behandelplan werd er gekeken naar wat bij mij paste. Daardoor kon ik echt achter mijn behandeldoelen staan."

^{“Na een paar dagen kon ik me overgeven aan het proces”}

Hoewel ze in het begin in Portugal nog moest landen, merkte Anouska dat ze zich na een paar dagen steeds meer kon ontspannen.

"Ik voelde me eigenlijk vrij snel op mijn gemak. Dat kwam door de mooie omgeving, de kleine tekstjes die op de kamers lagen, de mooi opgemaakte bedden, maar vooral ook doordat we met een groep waren die er samen voor wilde gaan."

De sfeer in Portugal omschrijft ze als warm en veilig.

"Eigenlijk droeg iedereen daaraan bij. Niet alleen de therapeuten, maar ook de koks, de schoonmakers en natuurlijk de andere cliënten."

Ook de maaltijden kregen een andere betekenis.

"Wat ik heel erg kon waarderen, was dat er vanaf het midden van de middag altijd iemand in de keuken stond en dat er echt aandacht werd besteed aan het mooi dekken van de tafel. Daardoor werd eten weer iets gezelligs."

Opvallend genoeg ontdekte ze juist daar dat eten helemaal niet haar grootste uitdaging was.

"Ik had in het begin zelfs het idee dat ik het allemaal overdreven had en dat het misschien wel meeviel. Maar ik besefte me ook snel dat dit juist kwam doordat eten nooit echt het probleem was geweest."

Langzaam begon ze te begrijpen dat haar eetstoornis veel meer was dan een doorgeslagen afvalpoging.

"Daardoor begon ik langzaam ook te geloven dat eten ooit weer een signaal kon worden in plaats van een gevaar."

^{“Mijn hele leven draaide om presteren”}

Gaandeweg ontdekte Anouska hoe diep haar prestatiegerichtheid verankerd zat.

"Ik mocht tijdens Portugal geen doelen stellen, terwijl de rest daar best intensief mee bezig was. Ik moest leren vertrouwen dat ik ook vooruitgang kon boeken zonder dat alles zichtbaar werd gemaakt."

Dat bleek moeilijker dan ze had verwacht.

"Tijdens ademtherapie verzuurden mijn armen een keer volledig, simpelweg doordat ik verkeerd ademde. Tijdens de eerste sessies was al naar voren gekomen dat zelfs mijn ademhaling prestatiegericht was. Toen besefte ik voor het eerst hoe diep dat eigenlijk zat."

Ook de paardentherapie raakte haar.

"Een paard kijkt niet naar wat je allemaal hebt bereikt. Het maakt niet uit wie je bent of wat je hebt gepresteerd. Een paard kijkt alleen naar jou en kiest ervoor om daar verbinding mee te maken. Dat heeft mij geholpen om anders naar mijn eigen waarde te kijken."

Langzaam begonnen ook haar doelen te veranderen.

"Niet alles hoeft meer over presteren te gaan. Genieten staat nu bovenaan."

^{“Juist als ik me wilde terugtrekken, bleven mensen”}

De momenten waarop ze zich het meest gezien voelde, waren vaak juist de momenten waarop ze het liefst alleen wilde zijn.

"Als ik hoog in mijn emoties zat, of dat nou verdriet of boosheid was, wilde ik me het liefst afzonderen. Maar juist op die momenten liepen mensen niet weg."

Dat maakte indruk.

"Therapeuten en groepsgenoten bleven er gewoon. Daardoor voelde ik dat mijn gevoelens er mochten zijn en dat ik ze niet hoefde weg te drukken."

Ook het feit dat de therapeuten zelf deelnamen aan bepaalde opdrachten, maakte verschil.

"Daardoor voelde ik echt dat ze ons begrepen. Dat het niet iets raars was wat wij deden."

^{“Tijdens de dagbehandeling stond ik soms met mijn hakken in het zand”}

Hoewel Portugal veel bracht, kende ook het traject daarna moeilijke momenten.

Vooral de dagbehandeling vroeg veel van haar.

"Ik woon in Groningen en zat voor zeven uur 's ochtends al in de taxi. Door de spanning en de pijn in mijn lichaam kon ik niet altijd alles meedoen. Soms stond ik echt met mijn hakken in het zand."

Toch bleef ze komen.

"Vooral omdat ik het gezellig vond om de andere meiden weer te zien."

In die periode had ze veel spanning in haar lichaam. Mede door het intensieve traject in Portugal en de emoties die vrijkwamen. Anouska leerde haar eetstoornis steeds beter kennen, en dit kwam hard binnen. Dit uitte zich vooral in spierspanning.

"Ik sliep slecht, had veel spierpijn en moest echt zoeken naar een nieuwe structuur. Het feit dat ik geen plannen kon maken, door de pijn in mijn lijf maakte dit erg lastig. Ik moest leren vertrouwen op het feit dat alles wat ik geleerd had een plekje zou krijgen op het moment dat de spanning wat weg zou zakken."

Uiteindelijk vond ze ondersteuning in lichaamsgericht werk.

"Body Stress Release heeft me enorm geholpen om spanning weer los te kunnen laten."

^{“Ik merkte pas hoeveel er veranderd was toen het gewone leven weer begon”}

Het herstel verliep geleidelijk.

"Ik moest heel erg naar mijn lichaam luisteren en kon niet meteen alles weer oppakken. Maar ik bleef mezelf uitdagen en merkte dat er steeds meer mogelijk werd."

Tijdens oud en nieuw 2026 nam ze een besluit.

"Ik zei tegen mezelf: dit jaar ga ik geen sociale gelegenheden meer uit de weg vanwege eten."

Ze lacht.

"Zo gezegd, zo gedaan. Op 1 januari zat ik de hele middag bij de McDonald's."

Toen ze een maand later haar studie weer oppakte, besefte ze pas hoeveel er veranderd was.

"Ik kon veel beter luisteren naar mijn lichaam. Mijn prestatiedrang was een stuk minder geworden en eten bepaalde mijn dagritme niet meer."

^{“Ik doe nog steeds dezelfde dingen, maar om een andere reden”}

Aan de buitenkant lijkt haar leven misschien niet veel veranderd.

"Op papier doe ik bijna alles hetzelfde. Ik volg dezelfde studie, zit bij dezelfde vereniging en doe dezelfde sporten."

Maar van binnen voelt het compleet anders.

"Ik studeer niet meer om mezelf te bewijzen, maar omdat ik het echt leuk vind."

Ook sporten heeft een andere betekenis gekregen.

"Ik loop weer hard, maar hoef mijn tijden niet meer steeds te verbeteren. Zolang ik niet over mijn grenzen ga en ervan kan genieten, is dat voldoende."

Ze heeft geleerd zichzelf minder te definiëren vanuit prestaties.

"Ik kijk veel meer naar mezelf als persoon, in plaats van naar wat ik allemaal bereikt heb."

Gevoelens zijn daarbij niet langer de vijand.

"Ze hebben iets te vertellen. Door daarnaar te luisteren, kan ik mijn leven veel beter aanpassen aan wat ik nodig heb."

^{“Hoe eerder je begint, hoe eerder het genieten weer kan beginnen”}

Terugkijkend is Anouska dankbaar voor het traject.

“De behandeling heeft ervoor gezorgd dat ik mijn leven weer op de rails heb gekregen, maar wel op een manier die ik leuk vind.”

Ze kan weer studeren, sporten, sociale dingen ondernemen en genieten.

“Ik ben echt weer in verbinding gekomen met mezelf.”

Wat ze anderen die twijfelen wil meegeven?

“Als het goed voelt, gewoon doen. Je weet nooit wat iets je kan brengen voordat je eraan begint. Een goede mentale gezondheid is nooit verloren tijd.”

Maar misschien nog belangrijker, vertelt ze, is het behouden van hoop.

“Hoe moeilijk het soms ook is, probeer die hoop vast te houden. Ik denk dat herstel begint met het idee dat het anders kan worden, ook als je dat zelf nog niet helemaal kunt voelen.”

Tijdens ons gesprek benoem ik hoe bijzonder ik het vind dat ze, ondanks alles wat ze heeft meegemaakt, die hoop nooit volledig is kwijtgeraakt. Ze glimlacht.

“Misschien was er altijd ergens een klein stemmetje dat bleef geloven dat het anders kon. En ik ben heel blij dat ik daarnaar ben blijven luisteren.”

Juist dat vermogen om hoop te blijven houden, is iets wat ik bewonder in haar verhaal. Ook op momenten waarop haar wereld steeds kleiner werd, bleef er ergens een verlangen bestaan naar meer dan overleven alleen. Misschien is dat wel de reden dat ze nu met zoveel mildheid kan terugkijken op haar proces.

Ze glimlacht opnieuw.

“Het leven mag ook gewoon leuk zijn.”

Misschien vat één zin haar proces nog wel het mooist samen:

^{“Steeds meer mogen in plaats van moeten”}

En misschien is dat uiteindelijk precies wat herstel voor haar betekent.

Niet iemand anders worden.

Maar langzaam thuiskomen bij jezelf.

Herken jij je in het verhaal van Anouska?
Of denk je dat je zelf last hebt van een eetstoornis? Neem dan vooral contact met ons op. We helpen je graag!